Με Μικρασιάτες γονείς από την Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη (ο παππούς της Σωκράτης Σολομωνίδης ήταν ο εκδότης των εφημερίδων “Αμάλθεια” και “Θάρρος” στη Σμύρνη), γεννήθηκε το 1931 στο Ψυχικό. Μετά τις σπουδές της στο Αρσάκειο, παρακολούθησε μαθήματα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (σκηνογραφία και ενδυματολογία) με δασκάλους τους Γιάννη Μόραλη, Γιάννη Τσαρούχη, Σπύρο Βασιλείου και Τάσσο. Φοίτησε επίσης στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, στο Ιταλικό Ινστιτούτο Αθηνών και με υποτροφία στο Ιταλικό Πανεπιστήμιο για ξένους στην Περούτζια της Ιταλίας.
Η πρώτη της δουλειά ήταν ως μακετίστας στο γραφείο διακόσμησης εσωτερικών χώρων του Ανδρέα Γαβαλά.
Παράλληλα, λόγω της πλούσιας μουσικής της παιδείας, το 1952 προσελήφθη στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) ως μουσικός παραγωγός και ενίοτε για να επιμελείται μουσικά εκπομπές ραδιοφωνικού θεάτρου. Το 1965 υπήρξε η πρώτη σκηνογράφος και ενδυματολόγος στο θεατρικό τμήμα της τότε νεοϊδρυθείσης Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (ΕΡΤ).
Από το 1960 ξεκίνησε συνεργασία με την εφημερίδα “Μεσημβρινή” και το περιοδικό “Εικόνες” της Ελένης Βλάχου για να αποτυπώνει με τα σκίτσα της τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στις στήλες της θεατρικής, μουσικής και χορευτικής κριτικής. Τα σχέδιά της από τις παραστάσεις, δημοσιεύονταν μαζί με τις κριτικές του Μανώλη Σκουλούδη, του Μίνου Δούνια, του Γιώργου Λεωτσάκου, του Αλέξη Διαμαντόπουλου, του Τάκη Δρομάζου και του Τάσου Λιγνάδη. Από το 1974 έως και το 2011 ήταν τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας “Καθημερινή” συνοδεύοντας με τα σκίτσα της τις θεατρικές κριτικές του Γιάννη Βαρβέρη και του Σπύρου Παγιατάκη, τις μουσικές κριτικές του Νίκου Δοντά και τις κριτικές χορού του Ανδρέα Ρικάκη. Σχέδια της επίσης φιλοξενούνταν συχνά στη στήλη “Σημειωματάριο” της Ελένης Μπίστικα.
Συνεργάστηκε με την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο και το Ελεύθερο Θέατρο ως σκηνογράφος, ενδυματολόγος και μουσικός επιμελητής. Παρουσίασε έργα της σε ατομικές Εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και εικονογράφησε πολλά βιβλία. Επιλογή σκίτσων της πρωτοκυκλοφόρησε το 1988 σε μεγάλο λεύκωμα με τίτλο “30 Χρόνια σκίτσα, Θέατρο – Μουσική – Χορός“, έκδοση Λούσης Μπρατζιώτη.
Ήταν μέλος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΙΤΙ), του Διεθνούς Συμβουλίου Χορού της Ουνέσκο (CID), της Ενώσεως Σμυρναίων, του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού (ΣΕΟ), της Εταιρείας Χριστιανικού Θεάτρου, του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου (Παλαιά Βουλή), του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου (Θεατρικό Μουσείο) και των φίλων του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών (Βούρου-Ευταξία). Ήταν εταίρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας και μέλος του Συλλόγου Αποφοίτων (ΣΑΦΕ).
Η Έλλη Σολωμονίδη Μπαλάνου, επιστήθια φίλη της Φραγκίσκης Ψαχαροπούλου Καρόρη, υπήρξε από τα ιδρυτικά Μέλη του Συνδέσμου και η δημιουργός του λογότυπού του. Από το ξεκίνημα του ετήσιου παιδικού διαγωνισμού ζωγραφικής αποτελούσε μέλος της κριτικής επιτροπής, τα πρώτα χρόνια μαζί με τον Παναγιώτη Τέτση και την Καίτη Παπαθωμοπούλου και αργότερα με τον Βασίλη Θεοχαράκη. Είχε πάρει μέρος σε πολλές εκδηλώσεις του Συνδέσμου στην Αθήνα και στη Σίφνο και με το θαυματουργό της πενάκι είχε απαθανατίσει διάφορες στιγμές από αυτές, όπως αυτή της Σίφνου το 2000 που έγινε σε συνεργασία με το Δήμο Σίφνου και τον Πολιτιστικό Σύνδεσμο Σίφνου.
Το 2007 τιμήθηκε από το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων για την προσφορά της στον Χορό μέσω της τέχνης της και από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών που την ανεκήρυξε επίτιμο μέλος της. Το 2011 έλαβε το το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών σε αναγνώριση της πεντηκονταετούς καλλιτεχνικής της δημιουργίας σε σχεδιάσματα.
Ήταν μητέρα του Αριστείδη και της Σοφίας.
Έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο του 2026.
Η πινακοθήκη της Έλλης Σολομωνίδη Μπαλάνου
Η Έλλη Σολομωνίδη Μπαλάνου χάρισε στο Σύνδεσμο Φίλοι του Ελληνικού Νησιού και της θάλασσας πέντε σκίτσα της εμπνευσμένα από την αποστολή και το έργο του Συνδέσμου.
